غرفهی آخر اکتبر 2005

چند شعر از

پروین باوفا

 

کویر

 

کویری که

رنگ آب ندیده

دلتنگ آب نیست

تا نورهست                         

تا هوا هست                        

بیآغوش مرد

و     

نوازش یارهم                  

میشود                                          

                                               

تمام هراسم

از

شکستن قلم و

قحطی کاغذ است                         

 

تافتهی جدابافته

 

حساب کردم

امروز

 درست بیست سال است

که پوست تنم

جز با

حریر-- و

تافتهی جدابافته                        

همآغوش نبوده است

 

حلقه

 

النگوهایم

دیگر صدا نمیدهند

آنها را

به دست دختری ریختم          

که قلههای سهلالوصول را

از دور

             نشانه کرده بود               

شاید زمان دویدن

زنانگیش را صدا کنند                     

از من گذشته است

مچهایم نیز

     چون انگشتانم

دیگراسیر

حلقهی هیچ زنجیر نمیشوند                      

زنانگیم را

سالیان درازی است

که در پشت قلههای صعب العبورعشق

جا گذاشتهام                                                       

 

قیامت سکوت

 

درخلوتم

               قیامتی است

که اگر

 بمب سکوت بیاندازی

                                 منفجرنمیشود

نه ،

نگران صدای خود مباش

خار زبان تو

آنقدرها هم

که فکر میکنی     

شبیه سوزن نیست.

                                     

هم خواب

 

تا کم میشود

سایهی خورشید

از سرِ زمین                                  

پهن میشود

ململ خیال تو

بر روی تخت من                       

 

میهماننواز

 

میهماننوازتراز

                      چشمهای من

قالیی دست بافت ایرانیی من است

تا در میزنند

رنگ میپرد

            ازگونههای رنگینش

و گلهای ابریشمیناش

پرپرمیشوند همه

                     زیر قدمهای بی گدار دوست

بیاعتنا

به خون پارههای

انگشتهای نحیفی                   

 که در دخمههای شرق

 سالهای کودکی را به

به سرعت

گرههای کور هر ردیف                  

پیر میکند                                                                  

                                                           

میهمان نوازتر از دلم

قالیی بیرنگ و روی

لگدخوردهی من است                                 

 

نگاه آبی

 

بازمکن دهان

نیاز به یاریی

                   واژههای بی بند وبار نیست

میترسم

حس زیبای تو را

تباه کنند                    

                             یا تفسیراشتباه کنند                              

نگاه تو گویاست

آنقدر

که میشود عشق را

به وسعت آسمانیاش

         دید و

                شد غرق

در قعرآبیاش                                                 

واژهی باران است

نگاه آبی آرام آسمانیات

 

بنبست

 

تنگ است دلم تنگ

چون کوچهای که در آن

جای عبورنگاه که هیچ

جای شکار

             یک نفس هوا

                                حتا نیست

پل نگاه توهم

شکست

       در پشت پای من

بیوداع و بدرقه

                میخورم به بنبست عشق

                                                  قهر

                                               

بهانه

 

برای خواب رفتن

بهانه لازم نیست

تن فرسودگی

                   دلیل موجهی است

شب را

میشود

         زنده دارکشید

تا صبح                  

یا زیرنورشمع

خود را

          به خیال خواب سپرد

بیدار شدن

اما انگیزه میخواهد                  

حسی                       

که مرا از تخت جدا کند

 

بی شوق دیدار روز

درِ خانهام

             بر پاشنهی سحر نمیچرخد

 

بالای صفحه

2005-2014 by Maliheh Tirehgol. 
To Editor: ghorfeh@mtirehgol.com For Technical Support: techsup@mtirehgol.com
This page was last updated on 09/15/2015 .